Jam poeti

Unë ju solla pranverën, më ndjeni për mendjemadhësinë.
M’i jepni të gjitha ëndrrat e vrara dhe shpresat e vdekura.
Jam maniak dhe poet, mbledh dhimbjet e njerëzve,
Që të kënaq oreksin e tyre për ngushëllim.

Ju bëj të qani dhe të ndjeni mëshirë për vehten tuaj.
Më dashuroni! Jam i papërkryer dhe aspak madhështor.
Iu marr historinë dhe e tregoj si timen,
Për t’iu mbushur mendjen se ka edhe të tjerë që ndjehen njësoj.

Jam i lig dhe i padrejtë, i’ua mashtroj zemrat,
Por ju m’i puthni duart, se keni nevojë;
Atë që ndjen dhimbje e bëj ta dojë vuajtjen e tij,
Atë që s’ndjen e bëj ta kërkojë.

Jam i keq dhe i nevojshëm, jam poeti,
Njerëzit më duan dhe kështu duhet të jetë,
Sepse jam si gjuha që ua gjen dhëmbin e prishur.
Di si t’ua nxis dhembjen dhe di si t’i bëj që ta shijojnë!

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s