Poezisë

Zotit të gjithësisë ia kemi borxh përkushtimin,

Pastaj familjes dhe dashurisë.

Por padrejtësisht, sot dua t’i shkruaj poezisë.

Se e kam si zgjatim të shpirtit;

Kur ia përtoj, kur e braktis,

Kur e gris dhe e hedh në kosh,

Kur ia lë vargjet bosh si eshtra,

Kur e mbush me ndjenja të gënjeshtërta,

Kur e përdor padenjësisht

Për të hyrë hajdutërisht në zemra,

Kur e mbush me emra sendesh

Dhe emra vendesh që s’vlejnë sa fjala…

Kur pastaj e thërras në shërbim,

Shpirtin tim ta ilustroj për të tjerët,

Ajo zbret në kokën e errët

Si pëshpërimë, nis të lindë në heshtje

Dhe vjen në botë siç vjen një stinë.

Me pëshpërimë dhe pak buzëqeshje

Del prej buzësh dhe zbret drejt gishtave

Që, nervozë siç janë e kthejnë në shkronja,

Ku mbetet derisa unë të vendos,

Në e ndaj me të tjerët, apo e varros!

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s